Unutuyor muyuz, unutturuluyor muyuz ?

Sendikacı ve gazeteci Ö.F Menemen’de 95 yıl önce meydana gelen kanlı ayaklanmada Cumhuriyet karşıtı güçler tarafından şehit edilen Asteğmen Mustafa Fehmi Kubilay ve arkadaşlarını anmak için yapılan törene ilişkin gözlemlerini kaleme aldı.

İŞTE ÖZKAN FELEK'İN YAZISI:

Düzenlenen Devrim Şehitleri anma etkinliği, taşıdığı tarihi öneme rağmen katılım düzeyiyle maalesef buruk bir tablo ortaya koydu. Cumhuriyet değerlerini ve bu uğurda can vermiş isimleri anmak sadece bir "görev" değil, bir "vefa" borcudur. Ancak bu anlamlı günde sergilenen manzara, beklenen ilginin çok uzağındaydı.

Siyasi Katılımdaki Yetersizlik

Etkinliğin en dikkat çekici ve üzücü tarafı, yerel yönetimlerin ve siyasi temsilcilerin gösterdiği düşük ilgiydi. 30 ilçenin bulunduğu bir bölgede sadece 8 belediye başkanının törene katılması, yerel yönetimlerin bu tür simgesel ve manevi değeri yüksek etkinlikleri ne kadar önemsediği sorusunu akıllara getirdi.

Daha da düşündürücü olan ise, CHP bünyesinden sadece tek bir milletvekilinin katılım sağlamış olmasıdır. Cumhuriyetin kurucu değerlerini savunan bir siyasi geleneğin, devrim şehitlerini anma programında bu kadar az sayıda vekille temsil edilmesi, hem tabanda hem de kamuoyunda hayal kırıklığı yaratmıştır.

Vefa Sadece Sözle Olmaz

Devrim şehitlerini anmak, onların bıraktığı mirasa sahip çıkmak demektir. Protokol sıralarının boş kalması, sadece o günkü törenin sönük geçmesine neden olmaz; aynı zamanda toplumsal hafızanın zayıflamasına dair endişeleri de artırır.

Sorumluluk: Belediye başkanları ve milletvekilleri, sadece idari görevlerini değil, temsil ettikleri kitlenin değerlerine sahip çıkma sorumluluğunu da taşırlar.

Mesaj: Düşük katılım, maalesef karşı tarafa "ilgisizlik" veya "önemsememe" mesajı verir.

Sonuç Olarak

Anma etkinlikleri, sayısal bir gösterişten ziyade bir duruş meselesidir. 95 yılındaki bu etkinlikte yaşanan katılım eksikliği, siyasetin toplumsal hafıza ve vefa borcu ile olan bağını yeniden gözden geçirmesi gerektiğini göstermiştir. Devrim şehitleri, boş koltuklarla değil, o koltukları dolduran kararlı bir iradeyle anılmayı hak etmektedir.

Unutmayalım’ki

Kubilay, sadece bir şahıs değil; akılcılığın, bilimin ve aydınlanmanın simgesidir. O, Menemen’de canı pahasına geri adım atmayarak, Atatürk ilke ve inkılaplarının bir kağıt üzerinde yazılı metinlerden ibaret olmadığını, gerektiğinde uğrunda can feda edilecek bir "yaşam biçimi" olduğunu kanıtlamıştır.